Έθιμα Μαϊου - Μαγιάτικο στεφάνι

Έθιμα Μαϊου - Μαγιάτικο στεφάνι

 

Μάϊος, Μάης, Καλομήνας, Λούλουδος, Τριανταφυλλιάς, Πράσινος, Φουσκοδέντρης, Πενταφάς, Κερασάρης

“Μάης άβρεχτος, χρονιά ευτυχισμένη”

Ο Μάιος πήρε την ονομασία του από τη ρωμαϊκή λέξη “Μαία”, όπως προφερόταν το όνομα της μητέρας του Ερμή Μαίας.

Ένα από τα πιο γνωστά έθιμα που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες, είναι το πρωτομαγιάτικο στεφάνι.

Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς συνδέεται με την ανθρώπινη χαρά για την άνοιξη και τη βλάστηση. Απότοκο των δοξασιών αυτών είναι το μαγιάτικο στεφάνι που φτιάχνεται από διάφορα άνθη και καρπούς και κρεμιέται στην πόρτα των σπιτιών.

Το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει στη σημερινή εποχή τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί λόγω του τρόπου ζωής των σύγχρονων πόλεων.

Στα μέρη της Μικράς Ασίας, σε κάθε στεφάνι έβαζαν, εκτός από λουλούδια, ένα σκόρδο για τη βασκανία, ένα αγκάθι για τον εχθρό κι ένα στάχυ για την καλή σοδειά. Το μαγιάτικο στεφάνι στόλιζε τις πόρτες των σπιτιών ως του Αϊ – Γιαννιού του Θεριστή και τότε, το καίγανε στις φωτιές του αγίου.

Στα Δωδεκάνησα, μαζεύουν ένα λουλούδι που το λένε “ανοιχτομάτη” και πιστεύουν πως όποιος το έχει είναι πάντα γερός και τυχερός.

Το αμίλητο νερό

Σε νησιά του Αιγαίου την Πρωτομαγιά, τα κορίτσια σηκώνονταν την αυγή και έπαιρναν μαζί τους τα λουλούδια, που είχαν μαζέψει από την παραμονή και πήγαιναν στα πηγάδια να φέρουν το «αμίλητο νερό» (αμίλητο γιατί το κουβαλούσαν χωρίς να μιλούν). Όταν το έφερναν στο σπίτι, πλένονταν όλοι με αυτό.

Η Πρωτομαγιά των αγροτών

Οι αγρότες φτιάχνουν το Μάη τους με πρασινάδες, καρπούς, σκόρδο για τη βασκανία και αγκάθι για τον εχθρό.

Στις περιοχές της Σμύρνης, την παραμονή της Πρωτομαγιάς, οι αγρότες πήγαιναν στην εξοχή, για να κόψουν οτιδήποτε είχε καρπό: σιτάρι, κριθάρι, σκόρδα, κρεμμύδια, κλαδιά συκιάς με τα σύκα, κλαδιά αμυγδαλιάς με τα αμύγδαλα, κλαδιά ροδιάς με τα ρόδια.

Στην Αγιάσο της Λέσβου, φτιάχνουν στεφάνια από όλα τα λουλούδια και βάζουν μέσα “δαιμοναριά”, άγριο χόρτο με πλατιά φύλλα και κίτρινα λουλούδια για να δαιμονίζονται οι γαμπροί.

Στη Σέριφο, από το βράδυ της παραμονής, κρεμούν στην πόρτα ένα στεφάνι από λουλούδια τσουκνίδες, κριθάρι και σκόρδο.

Το Μαγιόξυλο

Σε χωριά της Κέρκυρας, οι κάτοικοι περιφέρουν έναν κορμό κυπαρισσιού, σκεπασμένο με κίτρινες μαργαρίτες που γύρω του έχει ένα στεφάνι με χλωρά κλαδιά.

Με το μαγιόξυλο αυτό, οι νέοι εργάτες ντυμένοι με κάτασπρα παντελόνια και πουκάμισα και κόκκινα μαντήλια στο λαιμό βγαίνουν στους δρόμους, τραγουδώντας το Μάη.

Το Πήδημα της φωτιάς

Νέοι και γυναίκες μεγάλης ηλικίας μαζεύονται την παραμονή της Πρωτομαγιάς, μόλις δύσει ο ήλιος και ανάβουν φωτιές με ξερά κλαδιά που έχουν συγκεντρώσει αρκετές μέρες πριν. Όσο η φωτιά είναι αναμμένη οι γυναίκες χορεύουν κυκλικούς χορούς γύρω από τη φωτιά και τραγουδούν παραδοσιακά τραγούδια για την Πρωτομαγιά.

Τα νέα παιδιά, αφού βρέξουν τα μαλλιά και τα ρούχα τους, πηδούν πάνω από τις φωτιές σαν μία συμβολική πράξη που αποσκοπεί στο να διώξει τον χειμώνα και την αρρώστια. Στην συνέχεια όλοι παίρνουν έναν δαυλό από φωτιά και την πηγαίνουν στο σπίτι τους για να φύγουν όλα τα κακά.

Υπάρχουν και άλλα πολλά έθιμα της Πρωτομαγιάς που γιορτάζονται σε διάφορα μέρη της Ελλάδας: το Μαγιόπουλο, το οποίο ονομάζουν ακόμα Φουσκοδένδρι ή Ζαφείρη, γιορτάζεται στην Ήπειρο και στη Θεσσαλία, το έθιμο του Κλήδωνα (είδος λουλουδιού) στο δήμο Κόζιακα, το έθιμο της πιπεργιάς στην Εύβοια, τα Ξόρκια της Πρωτομαγιάς για το διώξιμο των φιδιών στην Ήπειρο, κ.λπ.

 

Πηγή : messinialive.gr

Άγιος Γεώργιος: Τα έθιμα σε όλη την Ελλάδα

Άγιος Γεώργιος: Τα έθιμα σε όλη την Ελλάδα

 

 

Η εορτή του Αγίου Γεωργίου θεωρείται από τις σημαντικότερες της Ορθοδοξίας και επειδή ορισμένα τροπάρια που ψάλλονται για τη μνήμη του περιέχουν αναστάσιμα λόγια, δεν μπορεί να γιορταστεί ποτέ πριν από την Ανάσταση του Χριστού.

Όταν λοιπόν η Ανάσταση είναι μετά τις 23 Απριλίου η γιορτή μεταφέρεται για τη Δευτέρα του Πάσχα.

Ο βίος και ο θάνατος του Αγίου Γεωργίου

Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, παρόλο που το εορτολόγιο περιλαμβάνει περισσότερες από 50 μορφές με το όνομα «Γεώργιος», ο Άγιος που εορτάζεται επίσημα είναι ο Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος.

Έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού στα τέλη του 3ου με αρχές του 4ου αιώνα. Καταγόταν από τη Μικρά Ασία και συγκεκριμένα από την Καππαδοκία και ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας και αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού.

Το 303 μ.Χ., όταν άρχισαν οι διωγμοί του Διοκλητιανού, ο Γεώργιος δεν δίστασε να ομολογήσει τη χριστιανική του πίστη, προκαλώντας το μένος του Διοκλητιανού, επειδή κατείχε μεγάλο αξίωμα και ήταν ένας από τους αξιωματικούς που εκτιμούσε πολύ.

Αρχικά, του έταξε πλούτη, γη και δούλους για να αλλαξοπιστήσει και όταν ο Γεώργιος αρνήθηκε, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια.

 

Η χριστιανική παράδοση περιγράφει ότι αφού λόγχισαν τον Άγιο Γεώργιο, ξέσκισαν τις σάρκες του με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα, τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, απ’ όλες αυτές τις δοκιμασίες, ο Θεός τον κράτησε θαυματουργά ζωντανό.

Ο Γεώργιος τελικά μαρτύρησε με αποκεφαλισμό, την Παρασκευή 23 Απριλίου του έτους 303 μ.Χ. Κατά τον υπολογισμό του χριστιανού ιστορικού και απολογητή Αγίου Ευσεβίου, η ημέρα αυτή αντιστοιχούσε στην Παρασκευή της Διακαινησίμου του Πάσχα.

Οι χριστιανοί πήραν το λείψανό του και το έθαψαν μαζί με αυτό της μητέρας του, η οποία μαρτύρησε την ίδια ή την επόμενη ημέρα. Η χριστιανική παράδοση αναφέρει ότι ο πιστός υπηρέτης του Γεωργίου, Πασικράτης, εκτελώντας την επιθυμία του, παρέλαβε το λείψανο του Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του, και τα μετέφερε στη Λύδδα της Παλαιστίνης. Από εκεί, οι Σταυροφόροι τα μετέφεραν στη Δύση.

Έθιμα σε όλη την Ελλάδα

 

Στο Όλβιο Ξάνθης αναβιώνει το έθιμο των πεχλιβάνηδων. Νεαροί παλαιστές (πεχλιβάνηδες), φορώντας δερμάτινο παντελόνι και αλειμμένοι με λάδι, επιδίδονται σ ’ένα είδος ελληνορρωμαϊκής πάλης, ιδιαίτερα δημοφιλούς στην Τουρκία.

Νικητής αναδεικνύεται αυτός που θα βάλει πλάτη τον αντίπαλό του ή θα του κατεβάσει το παντελόνι. Το έθιμο λέγεται ότι αναπαριστά τη μάχη του Αγίου Γεωργίου με τον δράκο και ήρθε στην Ελλάδα από τους πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης.

Το έθιμο των πεχλιβάνηδων αναβιώνει και στην Ανθή Σερρών. Οι ρίζες του, εδώ, βρίσκονται στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όταν τα θαρραλέα παλληκάρια του χωριού, παίρνοντας την ευλογία από τον Αη-Γιώργη, πάλευαν με τα πρωτοπαλίκαρα των Τούρκων και κατάφερναν επιδεικνύοντας δύναμη και θάρρος να τα νικήσουν.

Στο Νέο Σούλι Σερρών γίνεται η αναπαράσταση της νίκης του Αγίου Γεωργίου επί του δράκου από νέους του χωριού. Το δρώμενο της «Δρακοκτονίας» συγκεντρώνει πολύ κόσμο κάθε χρόνο. Ακολουθεί γλέντι με χορό, κρασί και παραδοσιακό φαγητό.

Η Αράχωβα Βοιωτίας τιμά τον προστάτη Άγιό της με τριήμερες εκδηλώσεις, το «Πανηγυράκι», όπως το ονομάζουν οι ντόπιοι. Περιλαμβάνει δρώμενα, παραδοσιακά αγωνίσματα, τοπικούς χορούς και παραδοσιακή μουσική. Την εικόνα του Αγίου Γεωργίου, κατά τη διάρκεια της περιφοράς της, συνοδεύουν νέοι και νέες της περιοχής με τοπικές ενδυμασίες.

Στην Ασή Γωνιά Χανίων οι κτηνοτρόφοι της περιοχής συρρέουν με τα κοπάδια τους στην εκκλησία του Αη-Γιώργη του Γαλατά για να πάρουν την ευλογία του. Τα ζώα, στολισμένα με τα πιο μελωδικά λέρια (κουδούνια), μαντρώνονται στην «κούρτα» έξω από την εκκλησία κι αρμέγονται ένα-ένα.

Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας γίνονται αυτοσχέδιες ιπποδρομίες προς τιμή του Αγίου (Καλλιόπη Λήμνου, Πλατύ Μεσσηνίας, Άγιος Γεώργιος Μεσολογγίου)

Άγιος Γεώργιος Μαντηλάς

Ανήμερα της εορτής του Αγίου Γεωργίου αναβιώνει στο Καστράκι Καλαμπάκας το έθιμο των μαντηλιών, με επίκεντρο το εξωκλήσι του Αη Γιώργη του Μαντηλά.

Κάτοικοι του χωριού, της περιοχής, αλλά και επισκέπτες από όλη την Ελλάδα, τιμούν τον άγιο προσφέροντας ένα μαντήλι και παίρνουν ένα κομμάτι ως φυλακτό από τα προηγούμενα μαντήλια, που έμειναν στο ερειπωμένο μοναστήρι.

Τα κατεβάζουν ορειβάτες και όσοι καταφέρνουν να σκαρφαλώσουν εκεί ψηλά, που είναι μια δύσκολη και ενίοτε επικίνδυνη ανάβαση, ανεβάζουν τα καινούργια μαντήλια.

Ταυτόχρονα με το ανεβοκατέβασμα των μαντηλιών τελείται η Θεία Λειτουργία στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.

Το έθιμο ξεκίνησε από πολύ παλιά όταν ένας Τούρκος στρατιώτης, έκοβε δέντρα στο δασάκι του Αγίου Γεωργίου, που υπήρχε κάτω από το ομώνυμο ασκητήριο.

Κατά τη διάρκεια της κοπής, ένας κορμός τον καταπλάκωσε, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά.

Τότε η γυναίκα του Τούρκου, έβγαλε το μαντήλι της (φερεντζέ) και το «έταξε» (χάρισε) στον άγιο για να γιάνει τον άντρα της.

Αμέσως ένας κάτοικος του Καστρακίου ανέβασε το μαντήλι στο μοναστήρι και ο Τούρκος συνήλθε.

 

Στην Αρναία Χαλκιδικής αναβιώνει το έθιμο του δημοσίου ζυγίσματος των κατοίκων! Το έθιμο προβλέπει ότι στον ψηλό πλάτανο στην κεντρική πλατεία στήνεται ένα παραδοσιακό καντάρι. Ο πιο λεπτός παίρνει ως έπαθλο τη μεγαλύτερη κατσαρόλα και ο πιο εύσωμος την μικρότερη για να είναι πιο προσεκτικός ενόψει της επόμενης χρονιάς!

 

Στους Νέους Επιβάτες Θεσσαλονίκης αναβιώνει το έθιμο με την ονομασία Κοσί τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου (11 Μαΐου 2025) προς τιμή του Αγίου Γεωργίου. Περιλαμβάνει αυτοσχέδιο αγώνα δρόμου με την αθλοθέτηση συμβολικών δώρων για τους συμμετέχοντες και τις συμμετέχουσες, αφού πλέον συμμετέχουν στο αγώνισμα και γυναίκες. Το έθιμο τελούνταν στους Επιβάτες Ανατολικής Θράκης. Μετά την ανταλλαγή, οι πρόσφυγες από του Επιβάτες εγκαταστάθηκαν και δημιούργησαν στους Νέους Επιβάτες. Το δρώμενο είναι ενταγμένο στον Εθνικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας.

 

Στα Μελίσσια Αττικής, αναβιώνει το Κεσκέκι ένα κοινοτικό έθιμο με ρίζες στον Γκιούλμπαξε της Μικράς Ασίας, που διατηρείται ζωντανό από τους απογόνους των Μικρασιατών προσφύγων. Κάθε χρόνο, την παραμονή της εορτής του Αγίου Γεωργίου, μέλη του Μικρασιατικού Πολιτιστικού Συλλόγου Άγιος Γεώργιος Γκιούλμπαξε συμμετέχουν εθελοντικά στην προετοιμασία του εθίμου χρησιμοποιώντας υλικά, όπως μοσχαρίσιο κρέας και αποφλοιωμένο σιτάρι, τα οποία βράζουν όλη τη νύχτα σε μεγάλα καζάνια στην αυλή της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Το φαγητό ευλογείται, σύμφωνα με το sansimera.gr, μετά τη θεία λειτουργία και μοιράζεται στους παρευρισκόμενους ως πράξη μνήμης, ευλογίας και ενότητας. Αμέσως μετά ακολουθεί γλέντι για όλη την κοινότητα με μουσική και χορό, προβάλλοντας τις αξίες αλληλεγγύης και διατήρησης της ιστορικής κληρονομιάς. Το έθιμο είναι ενταγμένο από το 2026 στον Εθνικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας

 

Πηγή:

rodiaki.gr

enikos.gr

 

 

ΟΣΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΜΑΓΙΟΥ - Παρ. Θεσπρωτίας

ΟΣΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΜΑΓΙΟΥ - Παρ. Θεσπρωτίας

 

Τραγούδι της αγάπης, το οποίο απαντάται σε ρυθμό τρίσημο (3/4) και χορεύεται ως συρτό, τύπου «στα τρία». Ο συρτός στα τρία είναι ο πλέον δημοφιλής και διαδεδομένος χορός στην Ήπειρο.

 

Το τραγούδι είναι ένας ύμνος στην αγάπη, αλλά και στον Μάη και την άνοιξη.

 

Ορισμένοι από τους στίχους του τραγουδιού απαντώνται αυτούσιοι και σε ένα άλλο δημοφιλές Ηπειρώτικο τραγούδι, το «Ξύπνα περδικομάτα μου».

 

ΔΙΣΚΟΣ: ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ - Νο1 Τραγούδια της αγάπης [1981]

 

ΜΟΥΣΙΚΟΙ:

Δημήτρης Βάγιας: Τραγούδι

Πέτρος Χαραλάμπους: Κλαρίνο

Χρήστος Ζούμπας: Λαούτο

Γιάννης Κοττάς: Ντέφι

Δημήτρης Χαραλάμπους: Βιολί

 

Ακούστε το τραγούδι:

https://www.youtube.com/watch?v=VfjfRBoSH_w

 

 

Οι στίχοι:

Όσα λουλούδια του Μαγιού, ματάκια-ματάκια

και φύλλα από τα δέντρα, ματάκια μου γραμμένα.

Τόσα φλουριά καζάντισα, ματάκια-ματάκια

και τα 'χω για τε σένα, ματάκια μου γραμμένα.

Δεν το 'ξερα λεβέντη μου, ματάκια-ματάκια,

πως τα 'χεις για τε μένα, ματάκια μου γραμμένα.

Να γένω γης να με πατείς, ματάκια-ματάκια,

γεφύρι να περάσεις, ματάκια μου γραμμένα.

Να γένω κι ασημόκουπα, ματάκια-ματάκια,

να σε κερνώ να πίνεις, ματάκια μου γραμμένα.

Εσύ να πίνεις το κρασί, ματάκια-ματάκια,

κι εγώ να λάμπω μέσα, ματάκια μου γραμμένα.

 

Πηγή: youtube.com - #greek_folk_music #music_of_epirus

Φωτογραφία: biosophy.gr

 

Τα πέντε ξεχωριστά έθιμα της Τρίτης της Διακαινησίμου

Τα πέντε ξεχωριστά έθιμα της Τρίτης της Διακαινησίμου

 

Η εβδομάδα της Διακαινησίμου ή αλλιώς Λευκή Εβδομάδα γιορτάζεται με ξεχωριστά έθιμα σε όλη την Ελλάδα.

 

Η Τρίτη της Διακαινησίμου, γνωστή και ως Τρίτη της Λευκής Εβδομάδας, είναι η τρίτη ημέρα μετά το Άγιο Πάσχα και εντάσσεται στη χαρμόσυνη περίοδο της Διακαινησίμου Εβδομάδας – της εβδομάδας που ακολουθεί την Ανάσταση του Χριστού. Ονομάζεται έτσι γιατί είναι μια «καινή» (νέα) εβδομάδα, συμβολίζοντας την αρχή της νέας ζωής με την Ανάσταση.

 

Η Τρίτη της Διακαινησίμου δεν έχει κάποια ειδική ακολουθία διαφορετική από τις άλλες ημέρες της εβδομάδας αυτής, αλλά ακολουθεί το ίδιο πανηγυρικό, αναστάσιμο πνεύμα: ολόκληρη η εβδομάδα γιορτάζεται σαν μια παρατεταμένη Κυριακή του Πάσχα.

 

Οι ναοί παραμένουν στολισμένοι, οι θύρες του ιερού ανοικτές (ως σύμβολο του ανοιχτού τάφου του Χριστού), και όλες οι ακολουθίες είναι γεμάτες φως, ψαλμούς και «Χριστός Ανέστη».

 

​Κατά την Τρίτη της Διακαινησίμου, σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας αναβιώνουν πασχαλινά έθιμα με βαθιές ρίζες στην τοπική παράδοση:

 

Το «Μαύρο Αλώνι» της Ιερισσού

Στην Ιερισσό, την Τρίτη του Πάσχα, πραγματοποιείται ο ιστορικός κυκλικός χορός «Μαύρο Αλώνι». Πρόκειται για αργόσυρτο καγκελευτό χορό που τιμά τη μνήμη των 400 Ιερισσιωτών που εκτελέστηκαν από τους Τούρκους το 1821. Ο χορός συμβολίζει την ενότητα και την αντίσταση των κατοίκων της περιοχής.

 

Η «Κούνια» στον Στανό Χαλκιδικής

Στον Στανό, τη δεύτερη μέρα μετά την Ανάσταση, πραγματοποιείται το έθιμο της «Κούνιας». Μια παραδοσιακή ξύλινη κούνια στήνεται στην πλατεία του χωριού, όπου νέοι και νέες ντυμένοι με τοπικές ενδυμασίες αιωρούνται, ανταλλάσσοντας τραγούδια και ευχές για καλή σοδειά και υγεία.

 

Ο «Χορός της Τράτας» στα Μέγαρα

Στα Μέγαρα, στην πλατεία της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη του Γαλιλαίου (ή Χορευταρά), μετά τη Θεία Λειτουργία στήνεται γλέντι με τα μέλη των λαογραφικών συλλόγων να χορεύουν τον Χορό της Τράτας. Χορεύεται αποκλειστικά από γυναίκες και πήρε το όνομά του από τη χαρακτηριστική κίνηση που κάνουν οι χορευτές και θυμίζει τράτα.

 

«Για βρεξ’ Απρίλη μου» στην Θάσο

Στα Λιμενάρια της Θάσου διατηρείται και στις μέρες μας το πανάρχαιο έθιμο «Για βρεξ’ Απρίλη μου». Οι κάτοικοι της κοινότητας και οι επισκέπτες το γιορτάζουν με δημοτικούς χορούς, ενώ σε μεγάλα τσουκάλια μαγειρεύεται κρέας με ρύζι, που στη συνέχεια μοιράζεται στους συγκεντρωμένους.

 

Τα «Μαζίδια» στην Καβάλα

Στις Ελευθερές Καβάλας αναβιώνουν τα παραδοσιακά «Μαζίδια». Πρόκειται για ένα έθιμο που χρονολογείται από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Οι πιστοί μεταφέρουν εν πομπή τα εικονίσματα από τη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Ταξιάρχη, την παλαιότερη εκκλησία της περιοχής, στα «Μαζίδια», όπου βρίσκεται το γραφικό εξωκλήσι των Αγίων Ραφήλ, Ειρήνης και Νικολάου Στη συνέχεια, στην πλατεία του παλιού, παραδοσιακού οικισμού, στήνεται μεγάλο γλέντι. Το χορό αρχίζει ο ιερέας και ακολουθούν οι κάτοικοι του χωριού, που χορεύουν και τραγουδούν τρία συγκεκριμένα τραγούδια, που διασώθηκαν με το πέρασμα των χρόνων.

 

Πηγή: pressing.gr/

 

Παπαρούνα: Το λουλούδι σύμβολο της Ανάστασης

Παπαρούνα: Το λουλούδι σύμβολο της Ανάστασης

Γράφει η Δήμητρα Βέλμαχου

 

 

Το κόκκινο άνθος που συνδέεται με το Θείο Πάθος, την αναγέννηση της φύσης και τις πασχαλινές παραδόσεις.

 

Η άνοιξη φέρνει μαζί της μια πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων, καθώς η φύση ξυπνά από τον χειμερινό της λήθαργο.

 

Ανάμεσα στα αγριολούλουδα που ξεπροβάλλουν αυτή την εποχή, ξεχωρίζει η παπαρούνα, ένα λουλούδι που με το κατακόκκινο πέταλό του, μαγνητίζει τα βλέμματα και εμπνέει μύθους, παραδόσεις και συμβολισμούς. Στην Ελλάδα, η παπαρούνα συνδέεται στενά με τη Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση, αποκτώντας έναν βαθύτερο, πνευματικό χαρακτήρα. Ποια είναι όμως η σχέση της παπαρούνας με το Πάσχα; Ας εξερευνήσουμε τις ρίζες αυτής της ιδιαίτερης σύνδεσης.

 

Η παπαρούνα ως σύμβολο της Θυσίας και της Αναγέννησης

Η παπαρούνα, με το έντονο κόκκινο χρώμα της, συχνά συνδέεται με το αίμα της θυσίας και της αυτοθυσίας. Στον χριστιανισμό, το κόκκινο χρώμα παραπέμπει στο αίμα του Χριστού που χύθηκε πάνω στον Σταυρό για τη σωτηρία των ανθρώπων. Οι παραδόσεις λένε πως οι παπαρούνες φύτρωσαν για πρώτη φορά κάτω από τον Σταυρό του Ιησού, βαμμένες από το θεϊκό αίμα που πότισε τη γη. Έτσι, το λουλούδι αυτό απέκτησε έναν ιερό συμβολισμό, συνδέοντας το Πάθος του Χριστού με την ίδια τη φύση.

 

Επιπλέον, η παπαρούνα είναι ένα λουλούδι που ανθίζει λίγο πριν το Πάσχα, την περίοδο της Σαρακοστής, και συμβολίζει τη μετάβαση από τον θάνατο στη ζωή, από τον χειμώνα στην άνοιξη, από τη θλίψη στη χαρά. Αυτός ο κύκλος ζωής και αναγέννησης καθιστά την παπαρούνα ένα λουλούδι-σύμβολο της Ανάστασης.

 

Η παπαρούνα στη λαογραφία και τις πασχαλινές παραδόσεις

Στην ελληνική λαογραφία, η παπαρούνα συνδέεται με το Πάσχα και με παλιές δοξασίες που επιβιώνουν σε πολλά χωριά της χώρας μας. Σε ορισμένες περιοχές, οι γυναίκες μάζευαν παπαρούνες τη Μεγάλη Παρασκευή και τις τοποθετούσαν σε εικονίσματα ή σταυρούς, ως ένδειξη πένθους και συμμετοχής στο Θείο Δράμα.

 

Μια άλλη παράδοση λέει πως αν δεις την πρώτη παπαρούνα της άνοιξης και την πιάσεις στο χέρι σου, πρέπει να κάνεις μια ευχή, καθώς θεωρείται σημάδι ευλογίας και καλής τύχης για το υπόλοιπο έτος. Οι παλαιότεροι έλεγαν πως η παπαρούνα είναι το «λουλούδι της Μεγάλης Εβδομάδας», επειδή εμφανίζεται τη χρονική περίοδο που κορυφώνεται το Θείο Πάθος.

 

Η σύνδεση της παπαρούνας με τα κόκκινα πασχαλινά αυγά

Ένας ακόμα λόγος που η παπαρούνα σχετίζεται με το Πάσχα είναι το χρώμα της, το οποίο θυμίζει το κόκκινο των πασχαλινών αυγών. Σύμφωνα με την παράδοση, η Παναγία πήγε στον Ιησού όταν ήταν στο Σταυρό και κρατούσε στα χέρια της ένα καλάθι με αυγά. Όταν το αίμα του Χριστού έπεσε πάνω τους, τα αυγά βάφτηκαν κόκκινα, και έτσι γεννήθηκε το έθιμο της βαφής των πασχαλινών αυγών.

Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, οι νοικοκυρές χρησιμοποιούσαν φυσικά υλικά για να βάψουν τα αυγά, και τα άνθη της παπαρούνας ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς πρώτες ύλες. Με τα φύλλα και τα άνθη της έφτιαχναν φυσικές βαφές, δημιουργώντας μια οργανική σύνδεση ανάμεσα στο λουλούδι και τη μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης.

 

Η παπαρούνα στην ποίηση και την τέχνη του Πάσχα

Η παπαρούνα, εκτός από τη λαϊκή παράδοση, έχει εμπνεύσει ποιητές και καλλιτέχνες που θέλησαν να αποτυπώσουν το πνεύμα του Πάσχα. Οι κόκκινες πινελιές της συναντώνται συχνά σε πασχαλινές εικόνες και αγιογραφίες, αλλά και σε ποιήματα που μιλούν για το Θείο Δράμα και την Ανάσταση.

 

Επιπλέον σε πολλά δημοτικά τραγούδια οι παπαρούνες περιγράφονται ως «σύντροφοι της άνοιξης και της ελπίδας».

 

Σύμβολο προσωπικής αναγέννησης

Για πολλούς ανθρώπους, η παπαρούνα αποτελεί κάτι περισσότερο από ένα απλό λουλούδι – είναι ένα σύμβολο προσωπικής αναγέννησης. Όπως αυτή ανθίζει μετά τον χειμώνα, έτσι και ο άνθρωπος, μέσα από τη δοκιμασία και την πίστη, μπορεί να βρει το φως και την ελπίδα. Δεν είναι τυχαίο που οι παπαρούνες συχνά φυτρώνουν σε χωράφια και λιβάδια που ήταν κάποτε τόποι θλίψης, όπως τα πεδία μαχών, μετατρέποντας το παρελθόν του πόνου σε κάτι νέο και ζωντανό.

 

Η σχέση της παπαρούνας με το Πάσχα δεν είναι μόνο μια σύμπτωση της εποχικής ανθοφορίας της, αλλά μια σύνδεση της λαϊκής παράδοσης και του κύκλου της φύσης. Το κατακόκκινο λουλούδι υπενθυμίζει την αυτοθυσία, τον θρήνο, αλλά και την ελπίδα της αναγέννησης. Όπως το Πάσχα σηματοδοτεί την Ανάσταση και την πνευματική ανάταση, έτσι και η παπαρούνα, με τη σύντομη αλλά εντυπωσιακή άνθισή της, μας καλεί να θυμόμαστε ότι η ζωή είναι ένας συνεχής κύκλος ανανέωσης, αγάπης και ελπίδας.

 

Πηγή: ilialive.gr/

 

Μεγάλη Παρασκευή: Έθιμα και Θρησκευτική Σημασία Μεγάλο Σάββατο: Γιατί γιορτάζουμε τα μεσάνυχτα την Ανάσταση- Τα έθιμα που έχουν χαθεί

Μεγάλη Παρασκευή: Έθιμα και Θρησκευτική Σημασία

Μεγάλο Σάββατο: Γιατί γιορτάζουμε τα μεσάνυχτα την Ανάσταση- Τα έθιμα που έχουν χαθεί

 

 

 «Τη Μεγάλη Παρασκευή δεν πρέπει να κάνουμε καμία δουλειά του σπιτιού» - Η δοξασία για το μπάνιο και τα μαστορέματα - «Μάστορης, ξεμάστορης καρφί δεν εκάρφωνε» - Ποια τα έθιμα, οι παραδόσεις και η θρησκευτική σημασία αυτής της ιερής ημέρας.

 

Η Μεγάλη Παρασκευή αποτελεί την κορύφωση του Θείου Δράματος και την πιο πένθιμη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας για τη Χριστιανοσύνη. Είναι η ημέρα που αναπαριστά τη Σταύρωση του Ιησού Χριστού, τη δίκη από τον Πόντιο Πιλάτο και τη μαρτυρική πορεία προς τον Γολγοθά. Για τους πιστούς, η Μεγάλη Παρασκευή είναι ημέρα απόλυτης νηστείας, περισυλλογής και προσευχής, καθώς τιμούν τη θυσία του Θεανθρώπου.

 

Οι Ιερές Ακολουθίες της Μεγάλης Παρασκευής

Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής τελείται η ακολουθία των Μεγάλων Ωρών και ακολουθεί ο Εσπερινός της Αποκαθηλώσεως, κατά τον οποίο ο Χριστός αποκαθηλώνεται από τον Σταυρό και τοποθετείται στον Επιτάφιο. Από τα ξημερώματα της ίδιας ημέρας, οι πιστοί στολίζουν τον Επιτάφιο με λουλούδια, προετοιμάζοντάς τον για την περιφορά.

Το βράδυ πραγματοποιείται η Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου, δηλαδή ο Όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου, και ακολουθεί η περιφορά του Επιταφίου στους δρόμους, με τις καμπάνες να χτυπούν πένθιμα καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. Λόγω του πένθιμου χαρακτήρα της ημέρας, δεν τελείται Θεία Λειτουργία ούτε ακόμη και η κατανυκτική Λειτουργία Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.

 

Η Νηστεία και οι Παραδόσεις της Μεγάλης Παρασκευής

Η νηστεία της Μεγάλης Παρασκευής είναι η αυστηρότερη του έτους. Οι πιστοί απέχουν ακόμα και από το λάδι, τιμώντας τα Πάθη του Χριστού. Σύμφωνα με τις ευαγγελικές περικοπές, ο Ιησούς σταυρώθηκε στις 9 το πρωί και το μαρτύριό του διήρκεσε 6 ώρες, μέχρι τις 3 το μεσημέρι, όταν παρέδωσε το πνεύμα λέγοντας «τετέλεσθαι».

Πολλοί πιστοί συνηθίζουν να πίνουν λίγο ξίδι εις ανάμνηση αυτού που προσφέρθηκε στον Ιησού κατά τη Σταύρωση. Επίσης, την ημέρα αυτή οι πιστοί επισκέπτονται τους τάφους των νεκρών συγγενών και φίλων, συνδέοντας το πένθος για τον Χριστό με το προσωπικό τους πένθος.

Τι δεν κάνουμε τη Μεγάλη Παρασκευή - Οι λαϊκές δοξασίες και τα έθιμα

Οι παλαιότερες νοικοκυρές ολοκλήρωναν τις δουλειές του σπιτιού μέχρι αργά το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, καθώς υπήρχε η πεποίθηση ότι «Τη Μεγάλη Παρασκευή δεν πρέπει να κάνουμε τίποτα, καμία δουλειά του σπιτιού». Μάλιστα, έβαφαν τα αυγά το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης και τα έκρυβαν για να μην τα βρει η πένθιμη μέρα.

Μια διαδεδομένη δοξασία είναι ότι τη Μεγάλη Παρασκευή δεν κάνουμε μπάνιο, ένα βαθιά ριζωμένο έθιμο που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Επίσης, σε πολλά χωριά οι άντρες απέφευγαν τα μαστορέματα και ιδιαίτερα τα καρφώματα που παραπέμπουν στον τρόπο θανάτου του Χριστού. Όπως λέει και η λαϊκή παροιμία: «Μάστορης-ξεμάστορης καρφί δεν εκάρφωνε».

 

Τοπικά έθιμα της Μεγάλης Παρασκευής ανά την Ελλάδα

Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, τα λουλούδια του Επιταφίου φυλάσσονται μετά την περιφορά από τους πιστούς, καθώς θεωρούνται θαυματουργά. Επίσης, σε αρκετές περιοχές φτιάχνουν ένα ομοίωμα του Ιούδα, το οποίο παραδίδουν στη φωτιά μετά την περιφορά του Επιταφίου, συμβολίζοντας την τιμωρία της προδοσίας.

Στην Κρήτη, τη Μεγάλη Παρασκευή υπάρχει το έθιμο ο ιερέας να μνημονεύει εντός της εκκλησίας, πριν την περιφορά του Επιταφίου, τα ονόματα όλων των κεκοιμημένων συγχωριανών κάθε οικογένειας, ακόμα και πολλές γενιές πίσω. Επίσης, στην Κρήτη συνηθίζουν να βράζουν σαλιγκάρια με ξύδι και να πίνουν το ζουμί τους, που είναι πικρό σαν χολή, συμβολίζοντας το ποτό που προσφέρθηκε στον Χριστό.

Στην Ανατολική Κρήτη υπάρχει ακόμη ένα ιδιαίτερο έθιμο: την ώρα που ο ιερέας διαβάζει το πρώτο ευαγγέλιο της Μεγάλης Παρασκευής, η πρεσβυτέρα ετοιμάζει προζύμι με αλεύρι και νερό, το οποίο, με τις ευχές του Ευαγγελίου, πιστεύεται ότι ανεβαίνει με θαυματουργό τρόπο.

Η Μεγάλη Παρασκευή παραμένει μια από τις πιο κατανυκτικές ημέρες του χριστιανικού εορτολογίου, με πλούσια παράδοση και βαθιά συμβολισμό, που μας υπενθυμίζει τη θυσία του Χριστού και προετοιμάζει τους πιστούς για το χαρμόσυνο γεγονός της Ανάστασης.

 

Μεγάλο Σάββατο: Γιατί γιορτάζουμε τα μεσάνυχτα την Ανάσταση- Τα έθιμα που έχουν χαθεί

Το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Σαρακοστής.

 

Το Σάββατο, αφού συγκεντρώθηκαν οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι στο Πόντιο Πιλάτο, τον παρακάλεσαν να ασφαλίσει τον τάφο του Ιησού για τρεις ημέρες διότι, καθώς έλεγαν, «έχουμε υποψία μήπως οι μαθητές Του, αφού κλέψουν την νύχτα το ενταφιασμένο Του σώμα κηρύξουν έπειτα στο λαό ως αληθινή την ανάσταση την οποία προείπε ο πλάνος εκείνος, όταν ακόμη ζούσε· και τότε θα είναι η τελευταία πλάνη χειρότερη της πρώτης».

 

Αυτά αφού είπαν στον Πόντιο Πιλάτο και αφού πήραν την άδεια του, έφυγαν και σφράγισαν τον τάφο τοποθετώντας εκεί για ασφάλεια του κουστωδία, δηλαδή στρατιωτική φρουρά.

 

H πρώτη Ανάσταση

Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου γιορτάζουμε «την θεόσωμον ταφήν» και «την εις άδου κάθοδον», δηλαδή την ταφή του Κυρίου και την κάθοδο Του στον Άδη, όπου κήρυξε σε όλους τους νεκρούς. Βέβαια, η ταφή έγινε τα απόγευμα της Μ. Παρασκευής, ωστόσο η Εκκλησία έκρινε ορθό να αφιερώσει ιδιαίτερη μέρα προς τιμήν και μελέτη του μυστηριώδους αυτού γεγονότος. Αποβραδίς έχουν αλλάξει όλα τα πένθιμα καλύμματα του ναού και έχει στολισθεί με κόκκινα, αναστάσιμα.
Στα Ιεροσόλυμα, η τελετή της Αφής του Αγίου Φωτός και της Ανάστασης του Κυρίου, γίνονται το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου.

 

Τα μεσάνυχτα του Σαββάτου

Στην Ελλάδα η Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως γίνεται το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Κατά την διάρκεια της Λειτουργίας, στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα, σβήνουν τα φώτα της εκκλησίας και ο ιερέας προβάλει στην Ωραία Πύλη, κρατώντας σε κάθε χέρι από μία δεσμίδα τριάντα τριών κεριών με το Άγιο Φως, και ψάλλοντας το «Δεύτε λάβετε Φως...».

 

Στην συνέχεια ιερείς, ψάλτες και πιστοί βγαίνουν στο περίβολο της εκκλησίας όπου γίνεται η ανάγνωση του Ευαγγελίου της Αναστάσεως και ψάλλεται το «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος».

 

“ Αμέσως μετά αρχίζουν να πέφτουν πυροτεχνήματα και βεγγαλικά. Μετά την Ανάσταση, οι πιστοί μεταφέρουν στο σπίτι τους το Αγιο Φως. Στην είσοδο του σπιτιού τους, κάνουν, με τον καπνό της λαμπάδας, το σχήμα του σταυρού.

 

Μετά ανάβουν το καντήλι και προσπαθούν να το κρατήσουν τουλάχιστον τρεις με σαράντα ημέρες.

 

Στη συνέχεια κάθονται στο Πασχαλινό τραπέζι για να φάνε την πατροπαράδοτη μαγειρίτσα (σούπα από αρνίσια ή βοδινά εντόσθια). Τσουγκρίζουν κόκκινα αυγά και τρώνε κουλούρια και τσουρέκια. Για να φτιάξουν τις λαμπρόπιτες, βάζουν ζυμάρι μέσα σε στρογγυλό ταψί, και φτιάχνουν κάτι σαν πηγάδι μέσα στη μέση της ζύμης, το γεμίζουν με γέμιση από τυρί και αυγά και τις αλείφουν με αυγό πριν τις ψήσουν.

 

Παραδόσεις που ελάχιστα συνεχίζονται

 

Στα Καλάβρυτα – “Τις λαμπάδες του ναού ανάβουν κατά οικογένειες, ενώ ψάλλουν το “Δεύτε λάβετε φως”.

 

Στο Ραψομάτι Αρκαδίας – “Πρώτη παίρνει φως μια νιόνυφη και φιλάει το χέρι του παπά και τον δίνει το τσιμπιλχανέ” (χρήματα).

 

Στην Αθήνα – Τα κορίτσια ανάβουν την λαμπάδα τους από λαμπάδα κάποιου άντρα, για να παντρευτούν.

 

Στη Χίο, όταν ο παπάς διαβάζοντας το Ευαγγέλιο λέει: “και σεισμός εγένετο μέγας” και ψάλλεται το Χριστός Ανέστη, η ατμόσφαιρα δονείται από τις κωδωνοκρουσίες, τους πυροβολισμούς, τους κρότους των κροτίδων και πυροτεχνημάτων. Μερικές φορές στόχος των κροτίδων που εκσφενδονίζονται είναι ο ίδιος ο παπάς.

 

Στην Κορώνη της Μεσσηνίας ένα πραγματικό πανδαιμόνιο γίνεται στους δρόμους, όπου πολλοί σπάνε πήλινα κανάτια, όπως λένε στη Ζάκυνθο, “για τη χάρη του Χριστού και την πομπή των Οβραίων”, αλλά στην ουσία, για την εκφόβιση των δαιμόνων που αντιμάχονται την Ανάσταση του Σωτήρος.

 

Στη Σινώπη, οι πιστοί δεν λησμονούν το πάθος τους κατά του Ιούδα και όταν πει ο παπάς το Χριστός Ανέστη, τότε θα πάρει ο καθένας από κάτω ένα δαφνόφυλλο να το κάψει, γιατί η δάφνη είναι καταραμένο δέντρο. (από τη δάφνη κρεμάστηκε ο Ιούδας)

 

Στην Κέρκυρα, το Μεγάλο Σάββατο γεμίζουν στην αγορά ένα κάδο με νερό και τον στολίζουν με πρασινάδες και λουλούδια. Όποιος περάσει από κει πρέπει να ρίξει στη μαστέλα ένα νόμισμα. Και μόλις σημάνουν οι καμπάνες της Ανάστασης, όσοι βρεθούν κατά τύχη εκεί κοντά, παίρνουν νερό από τον κάδο και πλένουν το πρόσωπο και τα χέρια τους, για να καθαριστούν από κάθε βρωμιά και αμαρτία. Συγχρόνως οι γυναίκες δαγκώνουν, στο σπίτι τους, όποιο σιδερένιο αντικείμενο βρουν πρόχειρο, (ένα κλειδί στη Ζάκυνθο), λέγοντας “Σιδερένιο το κεφάλι μου !”.

 

Στη Φθιώτιδα τη νύχτα που γίνεται η Ανάσταση, ένας Επίτροπος της Εκκλησίας παίρνει μια σκλίδα (καλάμι από βρίζα) αγιασμένη από τον αγιασμό των Φώτων, ανεβαίνει στο καμπαναριό ψηλά και την ανάβει για να προφυλάξουν ολόκληρη την περιοχή από το χαλάζι. Ο τόπος που θα δει το φως αυτής της σκλίδας δεν κινδυνεύει από χαλάζι. Το Aγιο Φως της Ανάστασης, που θα φωτίσει το αγιασμένο από τα Φώτα καλάμι, έχει την δύναμη να προστατεύσει ολόκληρη την περιοχή που θα φωτίσει από το φως της Ανάστασης.

 

Στη Βινία των Αγράφων την ώρα που θα πει ο παπάς το Χριστός Ανέστη, οι Χριστιανοί καίνε το φανό. Μαζεύουν τα παιδιά ξερά κλαδιά πάνω στο βράχο, που είναι αντίκρυ στο χωριό και λέγεται Σουφλί. Ακούγοντας το πρώτο Χριστός Ανέστη, τρέχουν με τη λαμπάδα στο χέρι (που την άναψαν, όταν ο παπάς είπε “Δεύτε λάβετε φως”) και λαμβάνουν φωτιά στο φανό”.

 

Στη Σύρο το Μεγάλο Σάββατο αρχίζει με το κάψιμο του φανού, στη θέση στην Κιουρά της Πλάκας. Το Πανελλήνιο αυτό έθιμο έχει σχέση με τη δεισιδαιμονία του λαού μας που πιστεύει ότι η καταστροφή του ομοιώματος του προδότη θα τον απαλλάξει από τα όποια δεινά.

 

Η Ανάσταση του Χριστού είναι και για το λαό σύνθημα αγάπης, το οποίο εκδηλώνεται με τον αμοιβαίο ασπασμό των εκκλησιαζόμενων.

 

Η ακριβής ώρα που έγινε η Ανάσταση του Ιησού, αποτελεί ένα σημείο προβληματισμού και διαφωνίας μεταξύ των μελετητών, αφού κανένας από τους Ευαγγελιστές δε κάνει σαφή αναφορά σε αυτήν.

 

Ο Ματθαίος αναφέρει “Οψέ Σάββατων τη επιφωσκούση εις μί­αν σαββάτων”, προσδιορίζοντάς την μέχρι την ανατολή του η­λίου, την πρώτη ημέρα της εβδο­μάδος, εννοώντας την Κυριακή.

Ο Λουκάς επίσης αναφέρεται στη πρώτη ημέρα της εβδομάδας, τα βαθιά χαράματα: “Τη δε μια των σαββάτων, όρθρου βαθέως ήλθον επί το μνήμα”.
O Ιωάννης γράφει όταν πέρασε η ημέρα του Σαββάτου, κατά την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, όταν ήταν ακόμα σκοτάδι: “Έρχεται πρωί σκοτίας έτι ούσης εις το μνημείον”.

Και ο Μάρ­κος , συμφωνεί ως προς την ημέρα και προσδιορίζει το χρόνο μετά τη δύση του ηλί­ου. “Λίαν πρωί της μιας σαββάτων έρχονται επί το μνημείον ανατείλαντος του ηλίου”.

 

Η Ανάσταση

Είναι φανερό πως όλοι συμφωνούν ως προς την ημέρα, Κυριακή, αλλά δίνουν διαφορετικές εκδοχές ως προς την ώρα της Αναστάσεως. Αυτό πιθανότατα συμβαίνει γιατί δεν τους ενδιαφέρει ιδιαιτέρως η ώρα αλλά θεωρούν καθοριστικής σημασίας την επιβεβαίωση της ημέρας. Κι αυτό γιατί θέλουν να τονίσουν πως έγινε ακριβώς όπως το είχε πει ο Ιησούς.

Ο Χριστός είχε δηλώσει στους μαθητές Του “αποκτανθήναι και τη τρίτη ημέρα εγερθήναι”, δηλαδή ότι θα καταδικαστεί σε θάνατο, αλλά την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί. Αυτό λοιπόν που επιθυμούν όλοι οι ευαγγελιστές είναι να γίνει σαφές ότι πράγματι, αναστήθηκε ο Ιησούς την τρίτη ημέρα!

Ο Ιησούς Χριστός πεθαίνει το μεσημέρι της Παρασκευής. Μέχρι τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, είναι η πρώτη μέρα, μέχρι τα μεσάνυχτα Σαββάτου είναι η δεύτερη μέρα, οπότε ο Ιησούς πρέπει να αναστήθηκε από τις 00.01 την νύχτα της Κυριακής μέχρι και τις 24.00 της ίδιας ημέρας.

Γι αυτό το λόγο η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ορίσει ως ώρα της Ανάστασης, ακριβώς τη στιγμή που ξεκινάει η τρίτη ημέρα, με το σκεπτικό πως όποτε κι αν αναστήθηκε ο Χριστός, η σωστή ώρα περιέχεται μέσα στην Κυριακή.

 

 

 

Πηγή:

parapolitika.gr/

newsbomb.gr/