Το αλώνισμα

Το αλώνισμα

Παραδοσιακές πρακτικές αλωνίσματος στην προβιομηχανική Ελλάδα

Έλενα Λαγούδη

 

« Ευθύς μόλις πρωτοφανεί ο γίγαντας Ωρίωνας, τ΄άγιο της Δήμητρας το στάρι λιχνίζουνε, μέσα σ΄ένα τόπο καλοπνεούμενο και πάνω σ΄ ένα αλώνι καλοϊσιασμένο» Ησίοδος  

 

Αλώνισμα., Μπρούσαλης, Πέτρος Αθήνα, Θουκυδίδου 7Α, τηλ: 3231396, CC BY
Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ)- Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ)

  

Λίχνισμα., Φραντζής, Λέων Αθήνα (Ψυχικό) τηλ. 7035 | 77035, CC BY
Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ)- Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ)

Θημωνιές, αλώνια, λίχνισμα, στέντζερο, άφαλος, ξώγυρας, δοκάνα, βολόσυρος, δικράνι, δρεμόνι, δάρτης, χερόβολο, λαμνί, κότσαλα, κόσκινο, σύρτης- είναι λέξεις άγνωστες για εμάς σήμερα, όμως κάποτε στην καθημερινότητα των γεωργών. Ή μάλλον, στην καθημερινότητα του Ιουλίου, καθώς ήταν ο μήνας του αλωνίσματος. Για αυτό και ανάλογα με την περιοχή ο Ιούλιος ονομαζόταν και Αλωνάρης, Αλωνευτής, Δευτερόλης, Δευτερογιούλης, Αηλιάς, Φουσκομηνάς, Χασκομηνάς, Γυαλιστής ή Γυαλινός, Αηκερατίτης και Χορτοκόπος. 

Κατασκευή και λειτουργία του αλωνιού

Το αλώνι φτιαχνόταν σε μέρος που φύσουν άνεμοι. Ήταν στρωμένο με πέτρα (πετράλωνο) ή με χώμα (χωματάλονο), φτιαγμένο δηλαδή με λάσπη ανακατεμένη με κοπριά βοδιού. Ήταν κυκλικό, με διάμετρο τουλάχιστον τέσσερα μέτρα. Το οριοθετούσαν όρθιες πέτρες, οι οποίες αλλού ονομάζονταν αζούροι και αλλού σφεντόνα και στο κέντρο έφερε ένα ξύλινο κοντάρι, το στοιχερό ή στέντζερο, από όπου έδεναν το ζώο που θα έκανε το αλώνισμα γυρίζοντας γύρω-γύρω. 

Τα ζώα που χρησι­μοποιούσαν στο αλώνισμα, ήδη από την Αρχαιότητα, ήταν βόδια,άλογα ή μουλάρια. Όπως αναφέρει ο Ξενοφώντας τη φροντίδα για το αλώνι και τα ζώα είχαν οι επαλωσταί, από το επί+αλοάω, δηλαδή ο αλωνίζων. 

Αλώνισμα και λίχνισμα

Το αλώνισμα ξεκινούσε με το στρώσιμο του αλωνικού  σ’ όλο το αλώνι με το διχάλι, ένα ξύλινο εργαλείο με μακρύ χέρι, σε σχήμα περισπωμένης με διχάλα στην πάνω άκρη της οποίας τα χαχάλια (τα δυο ανοιχτά μέρη) είναι γυρισμένα προς τα επάνω με άκρες χωρίς αιχμή (κούτουλες). Το στρώσιμο έπρεπε να είναι του ίδιου πάχους σ όλα τα σημεία, για να περνά εύκολα ο βολόσυρος και να μη μπουκώνει.  

Ο βολόσυρος ήταν ένα γεωργικό εργαλείο φτιαγμένο από δύο χοντρές σανίδες σκληρού ξύλου, συναρμολογημένες σε ένα ενιαίο σώμα. Ήταν στενότερο μπροστά και πλατύτερο πίσω, με προεξοχές-δόντια στα άκρα του πίσω μέρους για στήριξη όταν τοποθετείται όρθιο. Το μπροστινό μέρος ήταν κυρτωμένο προς τα πάνω για να διευκολύνει την ολίσθηση πάνω στο αλώνι. Στην κάτω επιφάνεια του βολόσυρου υπήρχαν υποδοχές με σφηνωμένες βολοσυρόπετρες (κοφτερές πέτρες τσακμακόπετρας-πυρίτη), οι οποίες, καθώς περνούσε ο βολόσυρος πάνω από το αλώνι, έκοβαν το άχυρο και διευκολύνουν το αλώνισμα. 

Ο αλωνάρης οδηγούσε το ζώο το οποίο έσερνε το βολόσυρο και ένας βοηθός συμπλήρωνε αλωνικό όταν χρειαζόταν. Το αλώνισμα γινόταν τις πιο ζεστές ώρες της ημέρας, γιατί φρυγάνιαζε, δηλαδή αποξεραινόταν το αλωνικό και έτσι το αλώνισμα γινόταν ευκολότερο. Οι πολύ ζεστές ανέφελες μέρες λεγόταν αλωνόμερες, ενώ αν ήταν συννεφιασμένη η ημέρα δεν γινόταν αλώνισμα, γιατί μαλάκωνε το αλωνικό και δεν κοβόταν. 

Ύστερα άρχιζε η επόμενη διαδικασία, του λιχνίσματος, που είχε σκοπό να χωρίσει τον καρπό του από τ άχυρα. Για να πετύχει το λίχνισμα, χρειαζόταν να φυσά ουρματικός αέρας, δηλαδή συνεχής αλλά όχι δυνατός. Και αυτή η διαδικασία ήταν απαιτητική και ήθελε εξειδικευμένα εργαλεία όπως τη βολίστη (κόσκινο με μεγάλες στρογγυλές τρύπες), το δικράνι, το παράσυρο (σκούπα) και τα ζευγατικά. Αφού ολοκληρωνόταν το καθάρισμα, τοποθετούσαν τον καρπό σε τσουβάλια και τον πήγαιναν στον μύλο για άλεσμα, ενώ τα άχυρα μετατρέπονταν σε αχυρόμπαλες για το τάισμα των ζώων.

 

'Εθιμα και παραδόσεις του αλωνίσματος  

Το αλώνι ήταν τόπος ιερός. Οι αλωνάρηδες, λιχνιστάδες και βοηθοί στο τέλος των εργασιών έκαναν έναν σταυρό πάνω στον καρπό ή έχωναν κάτι σιδερένιο, “για να σιδερώσει το σιτάρι”, δηλαδή να γίνει γερό. Κάθε περιοχή της Ελλάδας είχε έθιμα και παραδόσεις για το αλώνισμα, όπως για παράδειγμα ότι δεν έπρεπε να έρθει στο αλώνι γυναίκα γνέθοντας με ρόκα γιατί «ήταν ξωτικιά και έδιωχνε τον άνεμο και δεν μπορούσαν να λιχνίσουν». Αλλού πίστευαν ότι το αλώνι ήταν άσυλο για τον νυχτοπερπατητή καθώς στοιχειό ή ξωτικό δεν έμπαινε μέσα στο αλώνι . 

Το πρώτο ψωμί από τη νέα σοδειά συνήθως το προσέφεραν σε περαστικούς και το μοιραζόντουσαν με την κοινότητα. Στην Αρχαιότητα το πρώτο ψωμί από τη νέα σοδειά λεγόταν θάργηλος ή θαλύσιος άρτος και το προσέφεραν στους θεούς. 

 

Πηγή: searchculture.gr

 

Δεκαπενταύγουστος: Τα άγνωστα έθιμα της μεγάλης Θεομητορικής εορτής

Δεκαπενταύγουστος: Τα άγνωστα έθιμα της μεγάλης Θεομητορικής εορτής

 

 

Οι παραδόσεις ενός λαού ή ενός τόπου κρατούν ζωντανές τις ρίζες του. Οι ενέργειες αυτές που επαναλαμβάνονται σε καθορισμένες περιστάσεις αποτελούν τα τοπικά έθιμα. Μία από αυτές τις περιστάσεις είναι και ο Δεκαπενταύγουστος, η μεγάλη αυτή θεομητορική γιορτή της Ορθοδοξίας.

 

Κάθε τόπος τιμά τη δική του Παναγιά με τον δικό του τρόπο κι ένα ιδιαίτερο τελετουργικό, αφού δεν λείπουν οι ιστορίες που συνοδεύουν τις εικόνες της κάθε Παναγιάς οι οποίες θεωρούνται θαυματουργές και τη μέρα της γιορτής τους περιφέρονται με τιμές, ενώ παράλληλα διοργανώνονται θρησκευτικά πανηγύρια με φαγητό, παραδοσιακές μουσικές και χορούς που μπορεί να κρατήσουν για μέρες.

 

Ας ρίξουμε μια ματιά στα πιο ιδιαίτερα έθιμα που συνδέονται με τη Μεγάλη Γιορτή του Δεκαπενταύγουστου:

 

Μεγαλύτερο προσκύνημα όλων αυτό της Μεγαλόχαρης στην Τήνο, όπου ο εορτασμός του Δεκαπενταύγουστου αποτελεί τη λαμπρότερη γιορτή.

Χιλιάδες πιστών, πολλοί εξ αυτών γονατιστοί, κάθε χρόνο ανηφορίζουν με θρησκευτική ευλάβεια προς το Ναό της Ευαγγελίστριας για να εκπληρώσουν το τάμα τους στην εικόνα της Παναγίας.

Η περιφορά του Επιταφίου και η μεγαλοπρεπής λιτάνευση της εικόνας σε ολόκληρη τη πόλη δημιουργούν θρησκευτικό δέος και συγκίνηση.

 

Στο διπλανό κυκλαδίτικο νησί, την Πάρο, ο παλαιοχριστιανικός ναός της Εκατονταπυλιανής, στο λιμάνι της Παροικιάς, από τις εντυπωσιακότερες εκκλησίες του Αιγαίου, φοράει τα γιορτινά του. Στην πρωτεύουσα του νησιού, χαρακτηριστική είναι η περιφορά του Επιταφίου της Παναγίας, που δίνει το έναυσμα για το παραδοσιακό γλέντι που θα ακολουθήσει με νησιωτικούς χορούς και με το κρασί της Πάρου να ρέει εν αφθονία. Την ίδια ώρα, στο λιμανάκι της Νάουσας, δεκάδες καΐκια με αναμμένες δάδες προσεγγίζουν την προβλήτα και δίνουν το σύνθημα για να αρχίσει η γιορτή.

 

Κάθε χρόνο, καθώς πλησιάζει ο Δεκαπενταύγουστος, τα βλέμματα στην Κεφαλονιά στρέφονται σε δύο μικρά χωριά του νησιού: το Μαρκόπουλο και τα Αργίνια. Εκεί, η μεγάλη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου συνδέεται εδώ και γενιές με ένα από τα πιο παράξενα και συγκινητικά έθιμα της ελληνικής παράδοσης: τα περίφημα «φιδάκια της Παναγίας». Η εμφάνισή τους αναμένεται κάθε χρόνο με αγωνία από τους κατοίκους. Σύμφωνα με το τοπικό έθιμο, η αναζήτησή τους ξεκινά μετά τις 6 Αυγούστου, την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, και κορυφώνεται όσο πλησιάζει η 15η Αυγούστου. Και φέτος, το 2026, τα πρώτα φιδάκια έκαναν την εμφάνισή τους. Μέχρι τις 8 Αυγούστου είχαν εντοπιστεί τρία: ένα στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Μαρκόπουλο, στην Παναγία τη Λαγγουβάρδα, και δύο στα Αργίνια. Η χαρά των κατοίκων ήταν τέτοια ώστε στα Αργίνια οι καμπάνες ήχησαν χαρμόσυνα μόλις έγινε γνωστή η εμφάνισή τους.

Η παράδοση με τις μοναχές και τους πειρατές

Γύρω από τα «φιδάκια της Παναγίας» έχει δημιουργηθεί μια παράδοση που περνά από γενιά σε γενιά και έχει διαφορετικές εκδοχές. Η πιο γνωστή διήγηση θέλει στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα ο ναός της Παναγίας της Λαγγουβάρδας να υπήρχε κάποτε γυναικείο μοναστήρι. Όταν πειρατές πλησίασαν με σκοπό να λεηλατήσουν τη μονή, οι μοναχές κατέφυγαν στην Παναγία και προσευχήθηκαν να τις προστατεύσει. Τότε, σύμφωνα πάντα με την παράδοση, εμφανίστηκαν ξαφνικά αναρίθμητα φίδια γύρω από το μοναστήρι. Οι πειρατές, τρομαγμένοι από το θέαμα, εγκατέλειψαν την προσπάθειά τους και τράπηκαν σε φυγή. Από εκείνη την εποχή, η ετήσια εμφάνιση των φιδιών κοντά στην εορτή της Θεοτόκου θεωρείται από πολλούς κατοίκους της Κεφαλονιάς σημάδι της προστασίας Της. Οι ιστορικές λεπτομέρειες του θρύλου διαφέρουν από αφήγηση σε αφήγηση, γεγονός που υπογραμμίζει τον έντονα προφορικό και λαογραφικό χαρακτήρα της παράδοσης.

Τα φιδάκια που δεν φοβούνται τους ανθρώπους

Τα φίδια που συνδέονται με το έθιμο είναι γνωστά ως αγιόφιδα ή «φιδάκια της Παναγίας». Επιστημονικά ανήκουν στο είδος Telescopus fallax, το οποίο απαντάται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, μεταξύ αυτών και στην Κεφαλονιά. Πρόκειται για φίδι που δραστηριοποιείται σχεδόν αποκλειστικά τη νύχτα, είναι ιδιαίτερα ήπιου χαρακτήρα και εξαιρετικά σπάνια δαγκώνει. Διαθέτει πολύ ασθενές δηλητήριο και, λόγω της ανατομίας των πίσω δοντιών του, θεωρείται ακίνδυνο για τον άνθρωπο.

Η λαϊκή παράδοση αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στα σκούρα σημάδια που φέρουν τα συγκεκριμένα φίδια στο κεφάλι, τα οποία οι πιστοί θεωρούν ότι παραπέμπουν στο σχήμα του σταυρού. Κατά τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου, η παρουσία τους γύρω από τους ναούς δημιουργεί ένα θέαμα ασυνήθιστο: άνθρωποι που σε οποιαδήποτε άλλη περίσταση θα απομακρύνονταν στη θέα ενός φιδιού, εδώ πλησιάζουν χωρίς φόβο.

Πίστη και επιστήμη

Πίσω από το θρησκευτικό και λαογραφικό στοιχείο υπάρχει, φυσικά, και η επιστημονική πλευρά του φαινομένου. Το Telescopus fallax δραστηριοποιείται τους θερμούς μήνες, κυρίως από την άνοιξη έως το φθινόπωρο. Τα θηλυκά γεννούν συνήθως πέντε έως εννέα αυγά, τα οποία εκκολάπτονται κατά κανόνα γύρω στα μέσα Αυγούστου ή στις αρχές Σεπτεμβρίου — μια χρονική σύμπτωση που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε σχέση με την περίοδο κατά την οποία καταγράφεται το έθιμο στην Κεφαλονιά. Για την τοπική κοινωνία, ωστόσο, τα «φιδάκια» είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα φυσικό φαινόμενο. Έχουν ενσωματωθεί τόσο βαθιά στη θρησκευτική μνήμη και την ταυτότητα των χωριών, ώστε η εμφάνισή τους αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αναμονής για τον Δεκαπενταύγουστο. Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί ότι η εμφάνισή τους δεν έχει χαρακτηριστεί επισήμως από την Εκκλησία ως θαύμα, παρά τη βαθιά πίστη και τον συμβολισμό που της αποδίδει η τοπική παράδοση.

Όταν τα «φιδάκια» δεν εμφανίστηκαν

Ιδιαίτερη θέση στις αφηγήσεις των κατοίκων κατέχουν και οι χρονιές κατά τις οποίες, σύμφωνα με την παράδοση, τα φίδια δεν έκαναν την αναμενόμενη εμφάνισή τους. Η λαϊκή μνήμη συνδέει την απουσία τους με δύσκολες περιόδους, όπως το 1940, λίγο πριν η Ελλάδα εισέλθει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και το 1953, τη χρονιά των καταστροφικών σεισμών που έπληξαν την Κεφαλονιά. Πρόκειται για στοιχείο της τοπικής παράδοσης και όχι για αποδεδειγμένη αιτιώδη σχέση, ωστόσο για πολλούς Κεφαλονίτες έχει αποκτήσει έναν ισχυρό συμβολισμό.

Ένα έθιμο που ενώνει γενιές

Στο Μαρκόπουλο και τα Αργίνια, τα «φιδάκια της Παναγίας» δεν αποτελούν απλώς μια παράξενη ιστορία που προσελκύει επισκέπτες. Είναι ένα έθιμο δεμένο με τον τόπο, την πίστη και τη συλλογική μνήμη των ανθρώπων του. Κάθε χρόνο, όσο πλησιάζει η μεγάλη γιορτή της Παναγίας, οι κάτοικοι αναζητούν τα πρώτα μικρά φίδια στα γνώριμα σημεία γύρω από τους ναούς. Και κάθε εμφάνισή τους γίνεται δεκτή με ανακούφιση και χαρά. Σε μια εποχή όπου η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει πολλά για τη βιολογία και τη συμπεριφορά του συγκεκριμένου είδους, το μυστήριο που περιβάλλει τα «φιδάκια της Παναγίας» εξακολουθεί να παραμένει ζωντανό στη συνείδηση των κατοίκων. Γιατί στην Κεφαλονιά, ο Δεκαπενταύγουστος δεν σηματοδοτεί μόνο μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ορθοδοξίας. Σημαίνει και την επιστροφή μιας παράδοσης που εδώ και γενιές κινείται αθόρυβα ανάμεσα στην πίστη, τον θρύλο και τη φύση.

 

Στη Σκιάθο, όπου το βράδυ της παραμονής γίνεται η έξοδος του επιταφίου της Παναγίας υπό τη συγκινητική μελωδία των εγκωμίων της Θεοτόκου που ψάλλουν όλοι μαζί οι Σκιαθίτες.

 

Στη Μυτιλήνη, όπου στη γραφική κωμόπολη της Αγιάσου στο επίκεντρο της ημέρας είναι η ξακουστή εκκλησία της Παναγίας της Αγιάσου, όπου η ομώνυμη εικόνα είναι έργο του ευαγγελιστή Λουκά, πλασμένη με κερί και μαστίχα. Πολλοί προσκυνητές με αφετηρία την πόλη της Μυτιλήνης περπατούν 25 χιλιόμετρα για να φτάσουν στον αυλόγυρο της Παναγιάς της Αγιασώτισσας και να διανυκτερεύσουν. Την ημέρα της γιορτής, μετά τη λειτουργία, γίνεται η περιφορά της εικόνας γύρω από το ναό και ακολουθεί ένα από τα ωραιότερα πανηγύρια του Ανατολικού Αιγαίου.

 

Στη Θάσο, στο χωριό Παναγιά, όπου μετά τη λιτάνευση της εικόνας, που συνοδεύεται από πολυμελή μπάντα, οι πιστοί μαζεύονται στο προαύλιο της εκκλησίας και παρακάθονται στο γιορτινό τραπέζι που περιλαμβάνει πατάτες, ρύζι και μοσχάρι στιφάδο.

 

Στην Κάρπαθο, στην οποία το πανηγύρι της Κοίμησης της Θεοτόκου, στην Όλυμπο, είναι από τα πιο κατανυκτικά. Αποκορύφωμα του παραδοσιακού εορτασμού είναι ο χορός που γίνεται στη μικρή πλατεία, μπρος στην εκκλησιά της Παναγίας, με τους οργανοπαίκτες να παίζουν τον Κάτω Χορό, αργόσυρτο και με σοβαρή διάθεση. Ξεκινά από τους άντρες και ακολουθούν οι γυναίκες ντυμένες με τις εκπληκτικής ομορφιάς παραδοσιακές γιορτινές στολές τους.

 

Στην Πάτμο, το νησί της Ορθοδοξίας, όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το ιστορικό Μοναστήρι της Αποκάλυψης, ο χρυσοποίκιλτος επιτάφιος περιφέρεται από τους μοναχούς στα σοκάκια του νησιού, ενώ οι καμπάνες ηχούν ασταμάτητα.

 

Στην Κάσο και στο χωριό Παναγιά, όπου γίνεται το μεγαλύτερο πανηγύρι του νησιού. Όλα τα πατροπαράδοτα έθιμα τηρούνται με ευλάβεια και δεν είναι λίγοι οι ξενιτεμένοι Κασιώτες που επιλέγουν αυτή τη μέρα για να επισκεφθούν τον τόπο τους.

 

Στα Κουφονήσια εορτάζουν την Παναγία με ξεχωριστό τρόπο και τιμές. Ειδικότερα στο Κάτω Κουφονήσι, στο εκκλησάκι της Παναγίας, το οποίο αποτελεί αξιοθέατο του νησιού και είναι χτισμένο στο μόλο, πάνω σε αρχαία ερείπια. Ανήμερα της εορτής Της, από πολύ νωρίς το πρωί τα καΐκια μεταφέρουν δωρεάν τους πιστούς από το Πάνω Κουφονήσι στο Κάτω, προκειμένου να προσκυνήσουν με ευλάβεια την εικόνα της Παναγίας. Σύμφωνα με το έθιμο ετών, αμέσως μετά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας στο εκκλησάκι της Παναγιάς, προσφέρονται σε όλους τους πιστούς διάφοροι μεζέδες και γλυκίσματα που έχουν φτιάξει ή έχουν αγοράσει οι ίδιοι, λόγω της εορτής. Μάλιστα, τον πρώτο καιρό προσέφεραν μόνο τυρί και σύκα, αλλά με το πέρασμα των χρόνων η συμμετοχή των πιστών στην γιορτή είναι όλο και εντονότερη και οι οικογένειες ετοιμάζουν μεγάλα και εντυπωσιακά πιάτα με τυριά, ελιές, αλαντικά, κεφτέδες, φρούτα και γλυκά, ενώ τα συνοδεύουν με νερά, αναψυκτικά και κρασί. Στη συνέχεια, με τα καΐκια επιστρέφουν στο Πάνω Κουφονήσι όπου το γλέντι ξεκινά και κορυφώνεται με χορούς, τραγούδια, φαγητό και κρασί για πάρα πολλές ώρες. Ωστόσο, και κατά τη διάρκεια της θαλάσσιας διαδρομής οι πιστοί τραγουδούν, παίζουν και διασκεδάζουν.

 

Το πανηγύρι στον Παλαιόπυργο Πωγωνίου είναι μοναδικό και αφήνει χαραγμένα τα στοιχεία της παράδοσης, αφού μετά το μεσημεριανό φαγητό που προσφέρεται στο προαύλιο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ακολουθούν τα “ντολιά”, δηλαδή οι εντολές. Κάποιος από τους μεγαλύτερους κατοίκους του χωριού ορίζεται “ντολής πασάς” και αφού πάρει ένα ποτήρι με κρασί, το τσουγκρίζει με έναν παρευρισκόμενο. Το έθιμο ορίζει να πιει τρία ποτήρια κρασί ή τρεις γουλιές και κάθε φορά που πίνει πρέπει να κάνει μια αφιέρωση σε τρία διαφορετικά άτομα, με τη συνοδεία της ζωντανής μουσικής. Αμέσως μετά οι υπόλοιποι με τη σειρά που ορίζει ο “ντολή πασάς” θα αφιερώσουν τις ευχές τους σε όποιο πρόσωπο επιθυμούν, πάντα υπό τους ήχους ενός τραγουδιού.

 

Ένα έθιμο, που έχει τις ρίζες του στην τουρκοκρατία, είναι αυτό των καβαλάρηδων προσκυνητών στη Σιάτιστα. Την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου, οι καβαλάρηδες σχηματίζοντας μεγάλες παρέες με στολισμένα άλογα κατευθύνονται στο μοναστήρι του Μικροκάστρου, προσκυνούν την εικόνα και επιστρέφουν στο χωριό για γλέντι και χορό ως το πρωί.

 

 

 

Αλλά και στην Παναγία Σπηλιανή στη Νίσυρο, στο Μοναστήρι Παναγίας του Χάρου στους Λειψούς, στην Παναγία Φανερωμένη και στην Παναγιά τη Θαλασσινή στην Άνδρο, στην Παναγία Κρεμαστή στη Ρόδο, στην Παναγιά Καστριανή στην Τζια, στην Παναγιά Πανοχωριανή στην Αμοργό, στην Παναγία στη Σέριφο και στο Φιλότι της Νάξου, στην Πορταΐτισσα στην Αστυπάλαια και σε άλλες γωνιές της Ελλάδας, η ημέρα της Κοίμησης της Θεοτόκου εορτάζεται με μεγαλοπρέπεια. Τα ήθη και τα έθιμα της ημέρας συνεχίζονται από γενιά σε γενιά, σε μια προσπάθεια να κρατηθούν στο χρόνο.

 

Πηγή: ekklisiaonline.gr

newsbomb.gr